Balsamik Soslu Muhtıra

Fazla hayatımdan bahseden bir insan olmadığım için hakkımda çok yorum yapan arkadaşım oldu. Şöylesin, böylesin, hebele, hübele. Bazıları beni çok iyi tasvir ederken bazısı yanına bile yaklaşamadı. Bu durum hoşuma gitmiyor değil ama özel de bir çaba sarf etmiyorum bunun için.

Farklı olayım, gizemli olayım gibi bir amacım hiçbir zaman olmadı. Ergenliğimi aşırı asosyal geçirmemden dolayı istemsiz bir gizem oluştu sanırım. Hani bana sorsanız gizemli birisi olduğumu da düşünmüyorum. Ama o kadar çok bu tarz yakıştırma alıyorum ki artık benimsedim diyebilirim. Zaten hep yaşıyorum bunu. Hani bir replikte diyor ya;

"İki insana birbirlerine aşık olduklarını söylersen, olurlar." 

O misal işte benimkisi de. Tek fark benim meselem sadece aşkla değil.

"Ibısın."

"Zıbısın."

Bir süre sonra kendi kendime "Gerçekten çok ıbıyım, zıbıyım." diyorum. Niye böyle oluyor lan? Acaba benim karakterim mi oturmadı hala? O oturduysa bile ayakta olan bir şeyler var kesin.

Her neyse. Birkaç anahtar veriyorum. Bundan sonra ona göre yakıştırmalar yapın da benim kafamda yeni soru işaretleri oluşturmayın kardeşler.

Düşünceli, duygusal, samimi, sınırlı, agresif, yalancı.

Ha bir de laubalilikten hiç haz etmem. Sakın karşımda gevşemeyin.

Saygılar.